Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΠΟΨΕΙΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΠΟΨΕΙΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 8 Οκτωβρίου 2014

με αφορμή το ΚΑΠΕ: ένα σημείωμα για το ρόλο των εθνικών κέντρων έρευνας και καινοτομίας

Τις τελευταίες εβδομάδες οι εργαζόμενοι του Κέντρου Ανανεώσιμων Πηγών και Εξοικονόμησης Ενέργειας (ΚΑΠΕ) βρίσκονται σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις διεκδικώντας την οικονομική τους επιβίωση, μετρώντας ήδη δύο μήνες απλήρωτοι. Διεκδικούν όμως και το εργασιακό τους μέλλον με τη συνέχιση της λειτουργίας του κέντρου. Το ίδιο ισχύει, τα τελευταία χρόνια, και για τους εργαζόμενους στο ΙΓΜΕ.
Το κλείσιμο ή οι συγχωνεύσεις οργανισμών με δημόσιο χαρακτήρα, η ‘διαθεσιμότητα’ και οι απολύσεις δεν είναι φυσικά κάτι καινούριο στο πλαίσιο της ακραίας νεοφιλελεύθερης πολιτικής που ακολουθείται στα χρόνια του μνημονίου. Η ‘απόσυρση’ του δημοσίου από τους χώρους που ασκείται οικονομική δραστηριότητα και κοινωφελείς υπηρεσίες, ειδικά στον ενεργειακό τομέα, το περιβάλλον και τη διαχείριση του φυσικού πλούτου, η κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων και ο εξανδραποδισμός του εγχώριου επιστημονικού δυναμικού είναι ο κοινός και εύκολα αναγνωρίσιμος παρανομαστής.

Τρίτη 8 Νοεμβρίου 2011

Απαιτούμε αλλαγές

Το τελευταίο διάστημα είμαστε πρωταγωνιστές σε ένα θέαμα, που σκηνοθετείται από πολιτικές συνιστώσες και οικονομικά συμφέροντα του συστήματος. Αν κάποιος θεατής που λαμβάνει τα μηνύματα, χρησιμοποιήσει την λεγόμενη ορθολογιστική σκέψη και το συγκρίνει με το θέατρο του παραλόγου θα διαπιστώσει έκπληκτος ότι το στυλ έχει αλλάξει – έτσι όπως εκφραζόταν από τις αρχές τις δεκαετίες του ’40 – και εμφανίζεται σήμερα με ρεαλιστικούς χαρακτήρες, προσδιορίζεται με μαθηματική ακρίβεια τοπικά και χρονικά, χρησιμοποιεί αυστηρά δομημένους χαρακτήρες που επικοινωνούν με βαθυστόχαστους νοηματικούς διαλόγους στα πρότυπα των Αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων.
Αυτή η κατάσταση των πραγμάτων είναι επιεικώς απαράδεκτη και δεν μας αξίζει.

Δευτέρα 18 Οκτωβρίου 2010

ΟΜΕΔ, η δημιουργία, η ζωή και ο θάνατος

Η δημιουργία... 
Οι εκάστοτε νόμοι που ψηφίζονται δεν είναι αποτέλεσμα μόνο των κοινοβουλευτικών συσχετισμών, αλλά εκφράζουν γενικότερους συσχετισμούς στην κοινωνία και αντανακλούν και την κατάσταση στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, οι συλλογικές διαπραγματεύσεις δεν ξεφεύγουν από αυτό τον κανόνα. Έτσι, το 1990 όταν οι Παπανδρέου, Μητσοτάκης και Φλωράκης συγκυβερνούν τη χώρα με την περίφημη «οικουμενική» κυβέρνηση Ζολώτα κι έχει δημιουργηθεί ένα κλίμα γενικότερης «συναίνεσης» ψηφίζεται ο νόμος 1876, για τις ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις και δημιουργείται ο Οργανισμός Μεσολάβησης και Διαιτησίας (ΟΜΕΔ).

Παρασκευή 2 Ιουλίου 2010

Για την συγκυρία

Ένα πρώτο σημείο που η σημερινή συγκυρία καθιστά φανερό, είναι ότι η επίθεση που γίνεται δεν έχει καμία σχέση με την (υπαρκτή φυσικά) κακοδιαχείρηση του στενού ή ευρύτερου δημοσίου τομέα. Πλέον δεν χρειάζεται η επίκληση οικονομολόγων όπως ο Δ.Καζάκης, που λέει εδώ και καιρό ότι ο δανεισμός κατά 80% δεν αφορά το δημόσιο έλλειμμα της χώρας. Αρκεί να δει κανείς τα μέτρα που σταδιακά παίρνονται, για να καταλάβει ότι είτε το δημόσιο χρέος δεν απασχολεί τους κυβερνώντες, είτε το χρέος έχει να κάνει με πολύ διαφορετικά και βαθύτερα χαρακτηριστικά της Ελληνικής οικονομίας, από αυτά που μας παρουσιάζουν. Χαρακτηριστικά που έχουν να κάνουν με την διεθνή θέση, τον τρόπο ανάπτυξης και φυσικά τις πολιτικές επιλογές που έγιναν από αυτούς που καθοδήγησαν μια τέτοιου τύπου ανάπτυξη.

Όπως κι αν το δει όμως κανείς, είναι φανερό ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια συνολική διαδικασία "εσωτερικής υποτίμησης"  (κάποιοι –περισσότερο γνωρίζοντες- την ονομάζουν "ελεγχόμενη χρεοκοπία"), που ως αιχμή της έχει την ελαχιστοποίηση του κόστους εργασίας με την παράλληλη μετατροπή της  Ελλάδας σ' ένα τριτοκοσμικού χαρακτήρα παράδεισο για τους δανειστές της.
Στα παραπάνω πλαίσια, οι μόνοι που πλέον μπορούν να νοιώθουν σίγουροι για ένα έστω και μίνιμουμ επίπεδο ζωής είναι αυτοί που εκμεταλλεύτηκαν την τεραστίων διαστάσεων ληστεία του Ελληνικού και άλλων λαών τα τελευταία 20 χρόνια και οι συνεργάτες τους, όσοι φυσικά από αυτούς μπορούν ακόμη να συνδυάσουν την γνωστή έλλειψη ηθικών φραγμών με τις ανάγκες του νέου, στενού πλέον, συστήματος εξουσίας.

Τρίτη 11 Μαΐου 2010

Περι συντονιστικού και ανακοινώσεων

Μια που συνηθίζουμε να ανεβάζουμε τις ανακοινώσεις του συντονιστικού των πρωτοβάθμιων, θα ήθελα να αποσαφηνίσω μερικά πράγματα.

Στις όποιες συναντήσεις του συντονιστικού Αθήνας έχουμε βρεθεί με τον Κώστα Σολωμό, όπως και στην πανελλαδική συνάντηση πριν λίγο καιρό, συμμετέχουμε ως παρατηρητές με την συνδικαλιστική μας ιδιότητα και όχι εκπροσωπώντας το σωματείο. Είναι σαφές ότι οι ανακοινώσεις του συντονιστικού ανεβαίνουν στο blog προς ενημέρωση. Δεν υιοθετούνται, άσχετα του ότι συνήθως και σε γενικές γραμμές αντιμετωπίζονται θετικά.

Βέβαια ο καθένας έχει τη δική του προσέγγιση. Στη δική μου περίπτωση, ενώ τις περισσότερες φορές, όχι πάντα, οι προτάσεις για κινητοποιήσεις με βρίσκουν σύμφωνο, εντούτοις με προβληματίζει το ύφος και το περιεχόμενο των ανακοινώσεων. Βερμπαλισμοί, προχειρότητα, περιορισμένη φρασεολογία και πάει λέγοντας. Αυτό βέβαια δεν αφορά μόνο τη μορφή αλλά και την ουσία. Συνήθως προσπερνώ και κρατάω την κοινή αγωνία για αντίσταση, αγώνα.

Να κλείσω μ’ ένα κείμενο που πρόσφατα γράψαμε με τον Κώστα και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ, στα πλαίσια αφιερώματος για τον συντονισμό των πρωτοβάθμιων, όπου αναφέραμε:
“Θεωρούμε αναγκαία την προσπάθεια συντονισμού των πρωτοβάθμιων σωματείων, ιδιαίτερα σ' αυτές τις δύσκολες μέρες, αν θέλουμε το εργατικό κίνημα να λειτουργήσει με όρους αυτονομίας και ταξικού ανταγωνισμού. Το συντονιστικό το αντιλαμβανόμαστε ως ένα εργατικό εργαλείο υπό κατασκευή, που καταρχάς θα διευκολύνει την οριζόντια επικοινωνία μεταξύ των πρωτοβάθμιων σωματείων χωρίς τυπικούς περιορισμούς, με τη συμμετοχή και συλλογικοτήτων από τον χώρο των μεταναστών εργατών, της επισφαλούς εργασίας (υπόψη ότι στο ΚΑΠΕ ένα 30% περίπου του επιστημονικού προσωπικού δουλεύει με μπλοκάκι) και των ανέργων. Από κει και πέρα, το ζητούμενο είναι αφενός η στήριξη-σύνδεση μεμονωμένων αγώνων, αφετέρου η ευρύτερη γνωστοποίηση προτάσεων για μαζικές δράσεις προκειμένου να συζητούνται, να ελέγχεται η αποδοχή τους και στο βαθμό που χρειάζεται, να συντονίζεται η υλοποίησή τους.
Οι δευτεροβάθμιες και τριτοβάθμιες οργανώσεις μας δεν είναι σε θέση να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των καιρών. Αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με τους εσωτερικούς συσχετισμούς δυνάμεων, τις πρακτικές και την ηθική του επίσημου συνδικαλισμού αλλά και με το ότι μεγάλες μάζες εργαζομένων που δουλεύουν σε συνθήκες επισφάλειας ή ακόμη και "παρανομίας", πόσο μάλλον ανεργίας, είναι αποκλεισμένες από αυτές. Δεν τις αντιμετωπίζουμε όμως ανταγωνιστικά. Τουναντίον θα θέλαμε και επιδιώκουμε τη συνεργασία όλων των εργαζομένων.
Ο δρόμος είναι μακρύς και δύσκολος για να τον διαβούμε μόνοι.”

Δ.Θ.


Πέμπτη 11 Μαρτίου 2010

Που πάνε οι θυσίες;


"Η δουλειά μας είναι να βγάζουμε λεφτά, όχι να σκεφτόμαστε τι θα συμβεί στους Έλληνες πολίτες. Δεν υπάρχει άλλωστε νόμος που να απαγορεύει να εκμεταλλευτείς το μαλάκα."
Η παραπάνω δήλωση είναι του Α.Σαντάρ, επικεφαλής Αμερικανικού επενδυτικού ταμείου. Έγινε στο Γαλλικό περιοδικό
Marianne στις 20/02/2010 και αναδημοσίευσε ο "Κόσμος του Επενδυτή" στις 27/02/2010, σελ. 11.

Κάποια ερωτήματα
Φυσικά κανείς δεν ενδιαφέρεται αν ο κ. Σαντάρ κάνει καλά την δουλειά του. Άλλωστε όπως η δουλειά του καταχραστή είναι να καταχράται και η δουλειά του κλέφτη να κλέβει, έτσι και η δουλειά του εκμεταλλευτή είναι να εκμεταλλεύεται. Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι γιατί δεν σκέφτηκε τους Έλληνες πολίτες, αλλά γιατί ο κλέφτης κινδυνεύει με φυλάκιση ενώ ο ίδιος όχι μόνο δεν ανησυχεί, αλλά καλείται να δώσει και συνεντεύξεις ως ειδικός οικονομικός αναλυτής.
Είναι ένα ερώτημα.
Δεν είναι όμως το μοναδικό, ούτε το πιο σημαντικό ίσως.

Δευτέρα 22 Φεβρουαρίου 2010

ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ...ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ

«Το χρέος της Ελλάδας είναι πρωτοφανές»


Σύμφωνα με στοιχεία του Δ.Ν.Τ. το χρέος της Ελλάδας (δημόσιο και ιδιωτικό) είναι στο 179% του Α.Ε.Π. Ας δούμε λίγο τα χρέη (δημόσια και ιδιωτικά) των άλλων χωρών:
Ιαπωνία: 197,2% του Α.Ε.Π.
Ολλανδία: 234%
Ιρλανδία: 222%
Βέλγιο: 219%
Ισπανία: 207%
Πορτογαλία: 197%
Ιταλία: 194%
Μέσος όρος για Ε.Ε.: 175% του ευρωπαϊκού Α.Ε.Π. (Διαβάστε επίσης εδώ)
Ποια είναι η Ελληνική «ιδιαιτερότητα»;